Prolog

Znów wytrącił mi książki z rąk. Był to ostatni dzień szkoły przed wakacjami. Dziś rano przed lustrem spojrzałam w swoje odbicie i powiedziałam: "Nie daj się ponieść, nie okazuj słabości, choćbyś nie dawała rady nie pokazuj tego w swoich oczach. Niech inni nie mają satysfakcji z tego wszystkiego co się wokół Ciebie dzieje. Dasz radę". Pamiętam, że po tej krótkiej kwestii uśmiechnęłam się i wypięłam pierś do przodu na znak odwagi. Ale nawet gdy wspominałam dzisiejszy poranek to nie było mi do uśmiechu. Było mi wstyd, bo co innego sobie obiecałam. A w tej chwili stałam przed najgroźniejszym chłopakiem w szkole. " Co ja Ci zrobiłam, że mnie tak traktujesz?" - zapytałam w myślach, ale wtedy mogłam tylko puknąć się w czoło, bo oczywiście znałam odpowiedź na zadane przez samą siebie pytanie...

Czując szarpanie za ramiona otrząsnęłam się z własnych zamyśleń i spojrzałam w brązowe oczy mojego prześladowcy i właśnie teraz zdałam sobie sprawę, że ten dzień nie zakończy się dla mnie pomyślnie.

Widziałam to w jego oczach, miał chęć rozerwać mnie w pół, albo zrobić coś o wiele gorszego.

Miałam dosyć tego życia i nie wiedząc teraz, że znów okazuję słabość i jak bardzo jestem beznadziejna, łzy napłynęły do moich oczu.

Jak zawsze wszyscy uczniowie zebrali się w kręgu wokół nas i stali. Po prostu stali, nikt nie miał odwagi by się poruszyć albo odezwać. Nie było słychać żadnych szeptów ani ruchów. Nic. Pustka. Ile w tych ludziach musiało być nieczułości?

Ponownie miałam chęć otrzepać się, otrzeć wilgotne policzki i wykrzyczeć im o swojej nienawiści jaką do nich darzyłam od prawie roku.

Żałuję, że nie uciekłam stąd kiedy była szansa.

Oni wszyscy tak bardzo mnie zranili. To też z chęcią i to ogromną wygarnęłabym im. Każdemu z osobna.

Kiedy były chwile, że zrobiłam coś nie tak. Coś co ich 'przywódcy' się nie spodobało, otrzymywałam wtedy od niego karę. Różnie bywało, raz było lepiej, raz gorzej...

Pokazywał mi kto tu rządzi...

Często zatrzymywał mnie na korytarzu i robił długie wykłady.

Zastanawiało mnie jak taki bez mózgowy człowiek może znać tyle wyrazów, znanych co drugiemu w całej populacji ludzkości.

Wypowiadając losowo słowa rzucał je w powietrze, by wiatr je rozwiał. Wtedy to były chwile kiedy mogłam odetchnąć głęboko i przemyśleć swoje sprawy.

W tym momencie rozpatrywałam czy to nie jest czas by odejść i żyć w spokoju?

Może to jest właśnie moment by wziąć garść tabletek i odejść tak po prostu? Bez żadnego pożegnania.

Nikt by nie zatęsknił, a ja w końcu mogłabym oddychać.

Rodzice? Szczerze mówiąc nie wiem czy by im mnie brakowało. Żyliby jak dotychczas.

Ten fakt, że od kiedy pamiętam byłam towarzyska nie dochodzi do mnie... No bo co się takiego stało? Ach tak! Już wiem... To zasługa mojej przyjaciółki, a właściwie byłej...

Jedna kłótnia wpłynęła tak na naszą znajomość.

Kiedyś nierozłączne, a teraz? Tylko nienawiść pomiędzy nami.

Po tej sytuacji już wszystko inne stało się ciężkie i trudne do uniesienia.

Pamiętam jak jeden dzień bez siebie był katorgą. I wtedy musiała wystarczyć nam chociażby wspólna rozmowa ciągnąca za sobą żale z minionego dnia, jednak dziś to prysło gdzieś w dal.

W przeszłości mój pamiętnik był promienny i szczęśliwy... jak ja. Ale odkąd sytuacja w szkole uległa zmianie i zaczęła się co raz bardziej pogarszać, powoli szedł on w zapomnienie, aż w końcu wylądował w pudle, które teraz znajduje się na strychu nad moim pokojem wraz z rzeczami z przeszłości do których nie chcę powracać.

Obiecałam sobie, że już nigdy tam nie zajrzę, nie chcę przeżywać tego od nowa...

Moja przyjaciółka. To ona nadawała pędu mojemu życiu. Sprawiała, iż każdego dnia witał ją uśmiech na mojej twarzy.

Traktowałam ją jak siostrę...

Ale to co było kiedyś jiż przepadło. Na zawsze. Straciłam wszyściutko co w moim życiu było najważniejsze, co nadawało mu tempa, dodawało adrenaliny...

Po dwóch miesiącach samotności w domu, zamknięcia w czterech ścianach nadeszła chwila na powrót. To był czas by znów ruszyć w świat nienawiści i pogardy...